26 | Het hart van Patagonië

Op 1 januari zitten we na het avondeten in een taxi richting het vliegveld. Eenmaal aangekomen op het vliegveld wachten we op onze vriend Wouter. Hij komt vijf weken met ons meefietsen over de Carretera Austral in Chili. Deze route is pas aangelegd in de jaren zeventig of tachtig en is sindsdien beroemd onder fietsers. De Carretera Austral verbindt de vruchtbare en bevolkte gebieden van Santiago tot Puerto Montt met het uiterste zuiden van het land, alsof ze een eiland over land wilden verbinden. Want de route om de verbinding te maken gaat dwars door de Patagonische wildernis en is dus de Carretera Austral genoemd, wat kan worden vertaald als ‘de weg van het zuidelijk halfrond’. 

Na een dag acclimatiseren en bijpraten in Puerto Varas is het tijd voor Wouter om zijn eerste fietsreis-kilometers ooit te maken. We beginnen gelijk goed. We fietsen die dag met heerlijk weer langs een meer met uitzicht op de prachtige vulkaan Osorno. We vinden die avond een prachtige kampeerplek aan een meer en genieten van onze eerste wildkampeerplek samen. Die avond kan Wouter al een paar items van zijn bingokaart afstrepen. We hebben namelijk een bingokaart voor hem ontworpen. Op die kaart heeft hij een hoofdopdracht (het bereiken van Lago del Desierto) en daarnaast de bingokaart met typische dingen die we verwachten dat hij gaat doen op de reis, zoals vuur maken en iets repareren.

De dagen gaan snel. We bezoeken een vriendin in Cochamó die we in Medellin hebben ontmoet (meer dan een jaar geleden!). En al gauw zien we onze amerikaanse vriend Marshal terug waar we ook een tijd mee samen fietsen. Enorm gezellig natuurlijk, maar op deze manier is onze reis ook plots wel heel anders. We zijn vaak zo druk met kletsen of het organiseren van de reis voor drie, dat we soms het gevoel hebben dat het landschap een beetje aan ons voorbij gaat. Het is toch wel heel anders dan dat je met z’n tweeën in stilte of met je eigen gedachten een omgeving goed in je op kan nemen. Door deze plotse verandering merken we ook wel hoeveel wij eigenlijk zelf zijn veranderd door deze reis. We doen veel dingen op de automatische piloot en je verandert toch langzaam van een stadsmens (als we dan ergens in geplaatst moeten worden) in een… ja, wat eigenlijk?

De Carretera Austral is een schitterende route. Het begin van de route doet ons veel denken aan Noorwegen. Grappig om te zien dat daarmee de reis op een manier cyclisch is. Maar dit gevoel blijft niet constant, want zo fietsen we opeens door een tropisch regenwoud of zijn we plots in een landschap dat ons sterk doet denken aan Nieuw-Zeeland. Wouter merkt ook op dat hij “misschien wel vijftien landen” heeft bezocht tijdens het fietsen, dat maakt deze route wel erg uniek!

Natuurlijk zijn er ook zeker mindere punten: er leven enorm irritante horseflies die constant rond ons gezicht vliegen en ons steken. Het is ook erg druk met allerlei toeristen. Zo zien we op één dag meer dan twintig fietsers, dat is meer dan we in alle voorgaande maanden in Zuid-Amerika hebben gezien. En ook zijn er veel toeristen in campers die, als ze langsrijden, enorm veel stof doen opwaaien. Er waren stukken waar we de gehele dag door een dikke mist van stof fietsten. Dat haalt soms de charme wel een beetje weg, terwijl de omgeving juist zo wild en afgelegen is. 


Desondanks genieten we van deze gedeelde ervaring en vliegt deze prachtige route voorbij. Voor we het weten zijn we in Villa O’Higgins, het einde van de Carretera Austral. Na meer dan 1300 km fietsen door de prachtige natuur. We nemen ons voor samen te genieten van het bereiken van dit einde. Maar onze veerboot van de volgende dag gaat in plaats van 9.00 ‘s ochtends om 5.00 uur ‘s ochtends, en wij moeten nog zeker 8 kilometer fietsen naar de haven (Wouter heeft transport na het inleveren van zijn huurfiets). Dus in plaats van samen uit eten te gaan, te douchen en lekker in een bed te slapen, moeten wij tweeën toch nog verder. We slaan onze boodschappen in voor de komende dagen, eten een hotdog en fietsen in de schemer naar een verlaten strandje in de buurt van de haven. Na zeven zware fietsdagen, uitkijkend naar een douche, wat comfort en rust, plakken we er nog twee lange en zware fietsdagen achteraan. Schakelen en doorgaan. Dit soort tegenvallers horen erbij. 

De ochtend erna begint de legendarische grensoversteek. We staan om 3.30 uur op, pakken de tent in, laden onze fietsen op de boot en meren drie uur later aan aan de andere kant van Lago O’Higgins. Daar laten we eerst ons paspoort controleren bij de eenzame post van de Chileense politie (carabinieros), daarna twaalf kilometer fietsen (lees duwen) over een steile helling naar de Argentijnse grens. Die grens ligt midden in het bos, slechts aangegeven door twee borden. Daarna moeten we afdalen over een wandelpad naar het politiestation van Argentinië. Dit is een flinke uitdaging waarbij we de volbepakte fietsen door rivieren en over omgevallen bomen moeten loodsen. En Wouter, die zijn fiets had ingeleverd in Villa O’Higgins, loopt alles met zijn backpack en is uiteindelijk nog sneller dan wij. Die avond komen we uitgeput maar voldaan aan bij de Argentijnse politiepost, waar we onze stempel kregen. We zijn weer in Argentinië. 

Samen bereiken we El Chaltèn: het einddoel van onze reis samen met Wouter. Ook hier weer wordt onze flexibiliteit op de proef gesteld: het dorpje blijkt over te lopen van de toeristen en we hebben uren gezocht naar een slaapplek. Als we eenmaal iets hebben gevonden, mogen we alleen met cash betalen, maar dat hebben we niet veel meer. Dan blijkt cash enorm moeilijk te verkrijgen in het dorp. Na een stressvolle nacht is Matthijs in alle vroegte naar het tankstation gefietst, daar heeft hij alle klanten gevraagd of hij met onze kaart mocht betalen in ruil voor hun contante geld. Na drie uur in de stromende regen heeft hij €166 opgehaald en hebben we weer wat ruimte om de reis leuk af te sluiten.

De derde nacht kamperen we en concluderen we dat de wind gevaarlijk hard is voor onze tent. Opnieuw uren zoeken naar een slaapplek dus. Na een aantal dagen problemen uit de weg helpen, breekt de laatste dag met Wouter aan. We willen graag uit eten, want dat is door al het gedoe nog niet gelukt. Maar precies op die laatste dag valt door de harde wind de stroom uit in heel het dorp. Na veel wachten besluiten we dan toch onze zuur verdiende cash te gebruiken voor het restaurant (want pinnen kan niet zonder stroom), dan maar weer opzoek naar nieuwe cash. Die avond eten we in een heerlijk asado restaurant, terwijl de stroom af en toe aan gaat en dan weer uit. We kunnen ons moeilijk voorstellen hoe dit allemaal in Nederland zou verlopen (stel je voor dat de pinautomaat geen cash meer heeft en dat de stroom drie keer per week urenlang uitvalt), maar hier neemt iedereen het zoals het komt.

Na het vertrek van Wouter lopen wij een vierdaagse wandeltocht naar de Zuid-Patagonische ijskap, waar we ook Matthijs zijn verjaardag vieren en plakken we er nog twee dagwandelingen achteraan. Het is niet voor niets zó toeristisch. Want echt, het is het hier schitterend!

Terwijl we dit schrijven, zitten we in Puerto Natales en hebben we weer vele andere mooie dingen gezien. Overmorgen fietsen we weer verder, dan beginnen we aan de laatste 740 km, onwerkelijk! Daarmee breekt dan écht de laatste fase van onze fietsreis in Zuid-Amerika aan, we kunnen er niet meer omheen. Het is nog ongeveer twee weken fietsen tot Ushuaïa, ons einddoel op dit continent. Na jaren van fantaseren, voorbereiden en alles achter ons laten, geeft dit einde ons een bitterzoet gevoel. Het is geweldig, maar ook verdrietig en alles daar tussenin. We spreken elkaar aan het einde van de wereld.

Waardeer je onze reisverhalen en wil je ons supporten? Check dan onze support pagina ❤️

Volg:
0

6 Reacties

  1. Gerty Verdaasdonk
    februari 25, 2024 / 7:16 am

    Succes en zet hem op! Benieuwd wat jullie plannen zijn na Ushuaia. Misschien tot in Asturias maar voor nu geniet vooral van de laatste kilometers. Al zal dit met mix feelings zijn, ciao ciao!

    • februari 25, 2024 / 10:40 am

      Dankjewel! De plannen krijgen langzaam vorm… We houden contact 🙂

  2. Ron
    februari 25, 2024 / 12:32 pm

    Wat een toer met het einde al een beetje in zicht ,na een geweldig avontuur en jaren voorbereiding .
    Nog een goeie reis en hou vol tot de oversteek.
    Gr Ron

  3. Linda
    februari 26, 2024 / 5:47 pm

    Lieve Yvette en Matthijs
    Wat een avonturen hebben jullie beleefd. En wat een moed om alles thuis op te geven en deze reis ook daadwerkelijk te starten, niet wetende wat deze reis jullie zou brengen. Ik lees iedere keer vol trots en bewondering jullie appjes en verslagen, bekijk vol ongeloof de waanzinnig mooie foto’s. Ik zie wat een fantastisch team jullie samen zijn. Voel soms ook een beetje jaloezie dat jullie het lef hebben dit gewoon te dóén, en heb respect voor het feit dat jullie ook eerlijk zijn over de minder leuke dingen. Maar aan alles komt een eind, zo ook aan deze reis (gelukkig voor ons) :-).
    Ik ben waanzinnig trots op jullie en kan niet wachten jullie weer in mijn armen te nemen.
    Geniet van de weken die nog komen, ik kijk uit naar jullie terugkomst!
    XXX

    • februari 27, 2024 / 11:21 pm

      Wat een ontzettend lieve reactie, dankjewel 🥰 nog even en we zien elkaar. Ik kan ook niet wachten! ❤️

Laat hier je reactie achter